فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٧٦ - حجاز زادگاه شيعه

حجاز زادگاه شيعه

حجاز يعنى مدينه و مكه را مى توان زادگاه تشيع معرفى كرد، بذر تشيع در اين دو شهر، پاشيده شد، چيزى نگذشت كه به صورت نهال نورسى درآمد و به مرور زمان رشد و نمو، نمود و سپس به صورت درخت پرشاخ و برگى درآمد و به بار نشست، و شاخه هاى آن از سرزمين حجاز عبور كرده و به ديگر نقاط جهان سايه افكند.

پيامبر(صلى الله عليه وآله) در سرزمين حجاز پيروان امام على(عليه السلام) را، شيعه ناميد و عترت خود را يكى از ثقلين معرفى كرد و آنان را همسنگ قرآن دانست و در بازگشت از «حجة الوداع» امامت و خلافت على را رسماً اعلام نمود، او در بالاى منبرى كه از جهاز شتر ترتيب داده بودند قرار گرفت و با صداى رسا فرمود:«من كنت مولاه فهذا علىّ مولاه...»آنگاه از منبر پايين آمد.

مؤلف «خطط الشام» مى نويسد: پيامبر شخصاً، محبّت و دوستى على و خاندان او را تبليغ مى كرد و او نخستين كسى است كه دوستان على را «شيعه» ناميد، و تشيع در عصر رسول خدا ظاهر گشت و گروهى شيعه ناميده شدند.[١]

پس از درگذشت پيامبر، فرصت طلبان، وصيت پيامبر را در مورد على را به دست فراموشى سپردند، و ميان پيامبر و آرمان او مانع شدند، و توپ خلافت را، دست به دست كردند، در حالى كه امام امت از اين مسائل به دور بود، فقط با بيان و قلم خود به ارشاد مردم مى پرداخت.

آنچه سبب شد كه امام سكوت برگزيند، و با غصب خلافت، مقابله نكند،